صمد و ممد

خبر بسیار خوشحال کننده ای را در این چند روز شنیدم، خبر آشتی و همکاری مجدد بابک نهرین و علیرضا رنجی پور . صمد و ممد ،دو هنرمند بسیار دوست داشتنی که از نزدیک چند بار افتخار همنشینی با هردو شان را داشته ام. ایامی که این دو هنرمند بنا به دلایلی که چندان هم قابل اعتنا نبودند ، از هم جدا شدند ، همه دوست داران این دو عزیز ، افسوس می خوردند که چرا این دو زوج موفق این کار را کردند.
ناگفته نماند این یادداشت در مقام نقد هنری ویا حرفه ای کار هنری این دو بازیگر نیست ، صرفا در صدد تلنگری از منظر فرهنگ کار جمعی است. متاسفانه فرهنگ کار جمعی در کشور ما بخصوص در استان ما چندان نهادینه شده نیست ، از جمله نمونه های موفق کار جمعی ، همین زوج هنری بود که اگر اشتباه نکنم از دوران خدمت سربازی یعنی حدودا ۲۰ سال پیش تا سال قبل به خوبی دوام یافته بود.
سیستم دیالوگی ، مدل انتخاب سوژه و موضوعات مورد اشاره این زوج در اجرای تئاترشان ، به قدری هم ردیف بود که اجرای مجزا چنین حسی را به مخاطب القا نمی نمود و از این روی ، اغلب کارشناسان هنری معتقد بودند که حضور به تنهایی هرکدام از این دوعزیز بر سر صحنه، نوعی کمبود را در ذهن ها متبادر مینمود که با بازگشت هر دو به کار مشترک این خلا قطعا جران خواهد شد.
بهرحال هرچه بود، این دو هنرمند ارزشمند که البته کارشان فارغ از نقد و خطا هم نیست، مجددا در کنار هم قرار گرفته اند تا اجراهای مشترکی را رقم بزنند. امیدواریم در این روزهای افسردگی و شیوع مشکلات عمومی در جامعه، تلاش این دو هنرمند اندکی بار سهمگین زندگی را از دوش شهروندان استان بردارد.

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
باخبر شدن از