احداث پارک موزه تپه تاریخی اهرنجان گامی در توسعه گردشگری آذربایجان غربی

احداث پارک موزه تاریخی در تپه اهرنجان به عنوان یکی از مهمترین جاذبه های گردشگری سلماس، سال‌هاست به عنوان مطالبه مهم این حوزه در منطقه مطرح بوده اما این روزها با سفر استاندار آذربایجان غربی و تصویب در شورای برنامه ریزی استان، امیدواری نسبت به پیگیری و تحقق آن افزایش یافته است.
تپه اسرار آمیز “اهرنجان” سلماس با قدمتی ۹ هزار ساله یکی از آثار باستانی مغفول ایران زمین به شمار می رود که به گفته کارشناسان، مرکز تولید و صادرات ابزار آلات سنگی بود.
سفال های منقوش کشف شده از تپه اهرنجان با عناصر هندسی تزیین شده است و بیشتر آنها را انواع کاسه های ساده و سبو تشکیل می دهد؛ برخی از کاسه های اهرنجان نیز دارای لوله کوتاهی در زیر لبه هایشان بوده که شبیه آنها تاکنون در هیچ منطقه باستانی دیگری دیده نشده است.
کارشناسان معتقدند که تپه اهرنجان محل کارگاه های تولیدی انسان های باستان از ۹ هزار سال قبل بوده و از این لحاظ ظرفیت منحصربفردی برای کاوش های باستان شناسی و آشنایی با سبک زندگی پیشینیان دارد.

این تپه رفته رفته به فراموشی سپرده شده بود ولی با سفر محمدصادق معتمدیان، استاندار آذربایجان غربی به سلماس و پیگیری توسط مقام عالی استان در شورای برنامه ریزی، ۲۰ میلیارد ریال اعتبار اولیه برای احداث پارک موزه پیش بینی شد که می تواند نخستین گام برای احیای این اثر گردشگری و گامی بلند در احداث پارک موزه در منطقه باشد. پژوهشگر تاریخ و نویسنده کتاب تاریخ ۱۰ هزار ساله سلماس در این باره معتقد است که این دهکده در نوع خود جزو قدیمی ترین دهکده های واقع در خاورمیانه به شمار می رود و از این حیث، از اهمیت زیادی برخوردار است.
توجید ملک زاده گفت: این تپه در شمال شهر سلماس و در نزدیکی کوی فرهنگیان قرار دارد و مردم منطقه آن را به علت وجود خاکستر (به زبان محلی کول)، کول تپه می نامند.در سال های اخیر کشاورزان که به زعم خود تپه اهرنجان را معدن خاکستر می دانند، خاکش را برای تقویت زمین های زراعی خود منتقل می کنند به طوری که از این دهکده باستانی تنها چهار هکتار باقی مانده است.
وی بیان کرد: در این مکان باستانی ابتدا سنگ های اوبسیدین از معادن آتشفشانی غرب سلماس و در برخی موارد از ترکیه کنونی وارد و پس از تبدیل به ابزارآلات جنگی مانند چاقو و سرنیزه به دیگر اقوام جهان صادر می شد.
این کارشناس مسائل تاریخی و میراث فرهنگی معتقد است که وجود مصنوعات سنگی شامل ظروف، سینی های گود، سینی های سفال و وزنه های گرد سنگی معرف فعالیت های زیادی برای تأمین غذا از طریق کشاورزی در این منطقه بوده است.
ملک زاده ادامه داد: در این منطقه همچنین سفالینه های منقوش خاکستری متمایل به سیاه و مسطح سفالی کشف شده که از نوع سفال های نخجوان مربوط به دوره برنز قدیم در ۲ هزار و نهصد سال قبل از میلاد مسیح است.

About Author