اختصاصی ساقی آذربایجان/ وحید خدادادی
سیودومین جلسه کمیسیون عمران شورای اسلامی شهر تبریز، بار دیگر پرده از اقدامات غیرکارشناسی و «الابختکی» در مدیریت شهری برداشت. موضوعِ ورزشگاه ۱۵ هزار نفری که قرار بود نمادِ توسعه ورزشی باشد، حالا به کلافی سردرگم از بیمبالاتی و چالشهای حقوقی تبدیل شده است. این در حالی است که فریادِ رسانههای مطالبهگر در برابر این رویه، گویی به گوشِ «فدائیانِ شهردار» در شورای شهر نمی رسد که اگر می رسید چنین سینه چاک و جان فدای مدیران شهرداری نبودند.
پیشتر، ماجرای احداث «باغ تئاتر» در اراضی پارک ارتش، زنگ خطری برای نحوه عملکرد مدیریت شهری بود. واگذاری زمینی که هنوز سند آن به نام ارتش جمهوری اسلامی است و کاربری فضای سبز دارد، بدون طیِ مراحل قانونی در کمیسیون ماده ۵، با کلنگزنیِ زودهنگام در حضور وزیر ارشاد همراه شد که در قالب گزارشی مفصل در همین رسانه به آن پرداختیم.
حال، در تکرارِ همان سناریو، شهرداری تبریز ورزشگاه ۱۵ هزار نفری را در زمینی کلنگزنی کرده که دستکم دو معارض حقیقی و حقوقی دارد.
رشیدی: برای دوستان، عاقبتِ شهرداری و تبریز مهم نیست!
رشیدی رئیس کمیسیون عمران شورای اسلامی شهر تبریز در همین ارتباط به ساقی آذربایجان گفت: این طرح اولین بار در سال ۱۴۰۲ مطرح شد و شهرداری در قالب لایحه ۱۴۰۳ ردیف بودجه اختصاصی برای آن تعریف کرد. بنده یکی از مخالفین این طرح بودم از آن جهت که اجرای این قبیل پروژه ها را جزو وظایف دولت ها می دانستم و چون این قبیل پروژه ها هزینه بر و ضرورتی هم نداشت و شهرداری کلی تکالیف روی زمین مانده دارد اما نهایتا با اختلاف یک رای در شورا تصویب گردید ولی در سال ۱۴۰۳ هیچ اقدامی در رابطه با اجرای این پروژه صورت نگرفت! در سال ۱۴۰۴ شهرداری مجددا لایحه واگذاری پروژه به قرارگاه خاتم با ترک تشریفات را به شورا آورد که ما در کمیسیون عمران اولین پرسش مان این بود که زمین این پروژه متعلق به کیست؟ دوستان در آن برهه اعلام کردند که زمین متعلق به سازمان ورزش و جوانان است! در کنار این پرسش سوالات دیگری نیز مطرح گردید از جمله اینکه آیا سند زمین را رویت کرده اید؟ نحوه واگذاری زمین به چه ترتیب است؟ پروژه مشارکتی است؟ اگر مشارکتی است بعد از احداث مدیریت آن با چه کسی خواهد بود؟ نهایتا احصاء مالکیت زمین فوق شرط اول کمیسیون عمران بود. دوستان به این پرسش ها توجهی نکردند و موضوع را پشت گوش انداختند!
این عضو شورای شهر تبریز افزود: نهایتا بعد از بی توجهی به مسائلی از این دست پروژه تحویل پیمانکار شده و در مرحله تجهیز کارگاه برای زمین فوق دو معارض حقیقی و حقوقی(امور آب) پیدا شده و رای به توقف عملیات داده شده است! این قبیل اقدامات نپخته، هیجانی و مصرفی از سوی شهرداری تبریز بی شک به زیان شهر تمام خواهد شد و بعضا استنباط می شود که هدف عزیزان واقعا ساخت ورزشگاه نبوده و هدف تنها مانور تبلیغاتی بوده است.
وی در پاسخ به این سوال که آیا در شهرداری تبریز اعتقادی به بحث مالکیت فردی وجود ندارد نیز گفت: بحث این است که برای دوستان اهمیتی ندارد که بعد از پایان مدیریت آقایان شهرداری تبریز در چه چاه ویلی گیر می افتد. چطور وقتی شهروندی در این شهر آجر روی آجر می گذارد شهرداری بالای سرش حاضر می شود و خواهان ارائه سند ملکی هست حال آن که خودشان پروژه هایی با این حجم را بدون احصاء مالکیت انجام می دهند؟ این اهمال کاری در رابطه با پروژه ای که چندین همت هزینه بر گردن شهر می گذارد چیزی جز بی مبالاتی نیست!
جمع بندی: آنچه در تبریز رخ میدهد، فراتر از یک خطای اداری یا ناتوانی در مدیریت پروژههای عمرانی است؛ این رویه، «بحرانِ سندیت» در مدیریت شهری است که در آن، منافع عمومی فدای مانورهایِ زودهنگامِ تبلیغاتی میشود. وقتی شهرداری برای پروژههای چند هزار میلیاردی، الفبایِ حقوقی مالکیت را نادیده میگیرد، عملاً در حالِ گره زدنِ آیندهی مالیِ شهر به دستِ چالشهای حقوقیِ پیشبینیناپذیر است. «ساقی آذربایجان» بر این باور است که سکوت در برابر چنین بیمبالاتیهایی، خیانت به حافظهی تاریخی و داراییهای این شهر است. وقت آن است که نهادهای نظارتی، پیش از آنکه این «پروژه های روی هوا»، به «چاهِ ویلِ بدهیهایِ شهرداری» تبدیل شوند، با ترازویِ عدالت به سراغِ این کارنامه بروند چرا که این پروژهها، نه نمادِ آبادانی، که نشانهای از فقدانِ «حکمرانیِ مسئولانه» هستند.
About Author
پست های مرتبط
قهرمانان کوچک در محاصره تورم دارو/ صدای «تسکین» از تبریز به گوش میرسد
افتتاحهای پرهزینه یا اولویتهای فراموششده شهرداری تبریز؟
روایت تلخ!