ارتباط نا اطمینانی ویژه و تصمیمات سرمایه گذاری بر نقش قدرت بازار

نیاز به درک مفیدی از تأثیری که نااطمینانی در تصمیمات سرمایه‌گذاری ایفا می‌کند، دارند، این برای موفقیت در تجارت ضروری است.

ساقی آذربایجان/

نااطمینانی همواره مانعی جدی بر سر راه انتقال سرمایه به بخش مولد اقتصاد محسوب می‌شود؛ سرمایه گذاری در بازارسرمایه ، شناخت دقیق ازصنایع و ارزیابی براساس معیارهای مختلف و مدل های منطقی و علمی را می طلبد.
سرمایه‌گذاری سودآور، نبض حیات شرکت و عامل بنیادین در تعیین ارزش آن تلقی می‌شود و عوامل بسیاری از داخل و خارج شرکت بر آن تأثیر می گذارند. نااطمینانی ویژه شرکت و قدرت بازار محصول از جمله عواملی هستند که تصمیمات سرمایه‌گذاری را تحت تأثیر قرار می‌دهند .
در تحقیق حسین جلیل زاده کارشناس ارشد حسابداری ، بررسی تأثیر نا اطمینانی ویژه شرکت بر تصمیمات سرمایه‌گذاری با درنظرگرفتن نقش قدرت بازار محصول ۱۴۸ شرکت در بازه زمانی ۱۳۹۸-۱۳۹۳ پرداخته شده است؛که به منظور تحقق اهداف پژوهش دو فرضیه اصلی مطرح و برای هر فرضیه اصلی نیز دو فرضیه فرعی در نظر گرفته شد که توسط نرم افزار آماری Eviews مورد آزمون و تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از فرضیه اول نشان داد نااطمینانی ویژه شرکت بر تصمیمات سرمایه‌گذاری (میزان وکارایی سرمایه‌گذاری) تأثیر کاهنده دارد.همچنین نتایج حاصل از فرضیه دوم هم نشان داد قدرت بازار محصول بر ارتباط منفی بین نااطمینانی ویژه شرکت و تصمیمات سرمایه‌گذاری(میزان سرمایه‌گذاری و کارایی تصمیمات سرمایه‌گذاری) تأثیر تشدیدکننده دارد.
بیان فرآیند سرمایه‌گذاری در یک حالت منسجم، مستلزم تجزیه‌ وتحلیل ماهیت اصلی تصمیم‌های سرمایه‌گذاری است. دراین حالت فعالیت‌های مربوط به فرآیند تصمیم‌گیری تجزیه‌ شده و عوامل مهم در محیط فعالیت سرمایه‌گذاری که بر تصمیم‌گیری آنها تأثیر می‌گذارد، مورد بررسی قرار می‌گیرد.ازآنجاکه شرکت‌های تجاری به تصمیمات سرمایه‌گذاری دردنیایی که با نااطمینانی احاطه ‌شده است، نیاز به درک مفیدی از تأثیری که نااطمینانی در تصمیمات سرمایه‌گذاری ایفا می‌کند، دارند، این برای موفقیت در تجارت ضروری است. نااطمینانی دارای طیف گسترده‌ای بوده که ناشی از عوامل متعددی است، ازجمله ماهیت شرایط تصمیم‌گیری، نوسان محیط، تعداد اهدافی که باید بین آنها تعادل برقرار شود، نتایج آتی تصمیم گیری و کیفیت واحد تصمیم‌گیرنده. این مطلب این واقعیت را آشکار می‌سازد که نااطمینانی یک مشخصه عینی قابل‌اندازه‌گیری نیست که در ذات تصمیم‌گیری‌ها وجود داشته باشد؛ بلکه یک مشخصه در نوسان است که میزان آن روزبه‌روز در حال تغییر است.