نامه سرگشاده به شهردار تبریز

ساقی آذربایجان/ رسول حسینی بقانام

انتقاد وزیر کشور از فقر فضای سبز تبریز در سفر اخیر رییس جمهور و وزیر میراث فرهنگی و گردشگری از وضعیت محقر و غیرقابل قبول فضای سبز و ورودی های شهر بخصوص دروازه تهران و صوفیان و اتوبان و روشنایی آن بیانگر ضعف شهرداری از دهها سال قبل تاکنون می باشد. علت فقر فضای سبز تبریز آیا ناشی از عدم تخصیص بودجه به این امر مهم می‌باشد و یا سرنخ فقر فضای سبز به جایی دیگر وصل است؟
تبریز شهری که با داشتن باغات انبوه و آب و هوای پاک مشهور سیاحان و جهانگردان عام و خاص بود و حتی به قولی بیماری زبیده خاتون در این شهر شفا یافت و این شهر را تب ریز نام نهاد، امروزه این شهر به شهرکویری تبدیل و مورد انتقاد اکثریت مسافرین قرار می‌گیرد در حالی که شهرهای کویری مثل یزد،کرمان، سمنان، اصفهان و … به شهرهای سرسبز معروف گردیده اند. اگر به کنه مطلب بیندیشیم علت این فقر فضای سبز را باید در مدیریت ارشد شهرداری وبعداً در مدیریت فضای سبز شهرداری و مشاورین و کارشناسان و مدیران و عوامل زیرمجموعه و اطلاعات آنان در امر ایجاد فضای سبز جستجو کرد، در هر حالفضای سبز موجود شهر تبریز حاصل عملکرد چهل ساله آنان می‌باشد.
آیا مدیریت شهرداری تاکنون عوامل از بین رفتن باغات باغمیشه، لاله، بارنج، حکم آباد، گاومیشان، مارالان، شاهگولی، پیکریه، چای کنار و قله را که تا دهة ۶۰و نامة سرگشاده به شهردار تبریز
اوایل دهة ۷۰ پابرجا بودند جویا شده است و می دانند اگر سهم قانونی شهرداری از تفکیک این باغات باقی می ماند می توانست سرسبزی شهر را حفظ کند ولی چگونه از بین رفته است و یا سهم شهرداری از تفکیک خانه باغچه های هزار متری و غیره که با مجوز شهرداری به منظور کسب درآمد تفکیک و از بین رفته و تبدیل به ساختمان گردیده و امروز هم اراضی پادگان همان باغشمال تاریخی تبریز با چندین هکتار به جای اعاده به حالت اولیه تبدیل به انواع کاربریها وساختمان سازی ها می‌گردد در صورتی که می‌توانست جایگزین حداقل قسمتی از باغات از بین رفته شهر گردد. چگونه می‌توان این همه بی توجهی به اصلی ترین مشکل شهر را توجیه کرد؟ بدیهی است اگر شهرداری هرگونه اقدام در خصوص اراضی پادگان را فعلاً مسکوت می گذاشت بیشتر به نفع شهر بود تااینکه مثل گوشت قربانی تکه تکه و پخش کنند.
متاسفانه، علاوه از عدم رعایت مقررات قانونی در حفظ باغات شهر، انتخاب نوع درختان کاشته شده از سوی کارشناسان فضای سبز شهرداری، به جهت نداشتن ارتفاع و تاج بزرگ و کوتاه قد و خزنده بودن آنها و کاشت درختان زودخزان و نداشتن سبزینه در ۶ ماه از سال و غرس درختان کوتاه قد در پارکها و حاشیةخیابانها و اتوبانها و جنگل کاریها، شهر تبریز را به شهری لخت و فاقد سبزینگی و کسل کننده به خصوص در ۶ ماه سال تبدیل نموده و هزاران میلیارد تومان بیت‌المال مردم به هدر رفته است.
از بین بردن فضای سبز پارکهای موجود مثل ساختن سالن در پارک مقبره الشعرا و ایجاد پارکینگهای ماشین آلات سنگین و تعمیرگاه ها در پارک بزرگ اتوبان شهید کسائی و جاده سنتو و عدم پیش بینی فضاهای سبز و پارکهای لازم نسبت به تراکم جمعیتی در شهرکهای تازه تاسیس ارم، اندیشه، گلشهر، زعفرانیه،مرزداران، خاوران، رسالت، باغمیشه، یاغچیان و توسعة حاشیه نشینی در روستاهای اطراف تبریز از دیگر علل تبدیل تبریز به شهر کویری و بتنی است که میبایست برای اصلاح وضعیت حاضر فکر اساسی و قانونی نمود.
تنها راه ایجاد فضای سبز در داخل شهر تبریز و نجات آن از بحران فقر فضای سبز در درون شهر اجرای طرح ایجاد فضای سبز بین دروازه های قدیمی تبریز و فضاهای سبز پیش بینی شده در طرح جامع مصوب می‌باشد که البته تملک املاک واقع در مسیر آنها مستلزم تأمین هزاران میلیاردتومان اعتبار می‌باشد و به نظرنمی رسد شهرداری به تنهایی قادر به تامین مالی آن باشد مگر اینکه دست غیبی از طرف دولت به کمک آن بیاید.

About Author

وحید خدادادی

See author's posts