شهری با پرونده‌های باز و مدیری با درهای بسته

اختصاصی ساقی آذربایجان/ وحید خدادادی

در شهرى که با این عقبه و شهرت تاریخی، سکوت مدیران شهری دیگر یک رفتار نیست؛ یک روش است. روشی که در آن پرسش، مزاحم تلقی می‌شود، شفافیت، هزینه دارد و پاسخگویی، امتیازی است که گویا فقط به‌موقع انتخابات توزیع می‌شود.
تبریز امروز در برابر انبوهی از پرونده‌های باز ایستاده است؛ پرونده‌هایی که هر یک به‌تنهایی می‌تواند آینده این شهر را بازتعریف کند: از حکم دادگاه در پرونده شرکت پیش‌ساخته تا ۳۰ میلیون دلار طلب بانک ملت، از سهم مبهم شهرداری در پروژه آیسان تا ۳۰۰ میلیارد تومانی که برای اتوبوس‌هایی پرداخت شده که هرگز به خیابان‌های شهر نرسیدند و حجم کثیری از افراد متخلف در شهرداری که اخیرا توسط دستگاه قضایی استان تعلیق شده اند! و در این میان، رسانه‌ای که سکوت کند، شریک این ابهام است.
ما مکلفیم آنچه را برخی اعضای شورای شهر امروز تهدید برای آینده تبریز می‌نامند، بارها و بارها بازنشر کنیم؛ نه از سر لجاجت، که از سر وظیفه. یک رسانه متعهد، حافظه جمعی شهر است؛ و ما حاضر نیستیم در برابر تاریخ، محکوم به سکوت شویم.

* آقای شهردار، این پول کجاست؟

روح‌الله رشیدی، سخنگوی شورای اسلامی شهر تبریز، در جلسه علنی، صریح‌ترین جمله را گفت: بیش از ۳۰۰ میلیارد تومان به شرکت سهند پرداخت شده،اما اتوبوس تحویل نگرفته‌ایم!
این یک عدد نیست؛ یک فاجعه حسابرسی‌شده است. قراردادی که خود اعضای شورا آن را مربوط به دوره خودشان می‌دانند و مسئولیتش را می‌پذیرند، امروز به معمایی تبدیل شده که نه مدیران مدافع آن توضیحی می‌دهند و نه متولیان پیگیری، نتیجه‌ای ارائه می‌کنند. پول شهر رفته است، خیابان‌ها اما همچنان منتظر اتوبوس‌اند.
پرسش ما ساده است: چه کسی امضا کرد، چه کسی دفاع کرد، و چه کسی امروز باید پاسخ دهد؟

* حکم صادر شد، شرکت محکوم شد؛ اما شورا آخرین جایی است که خبردار می‌شود!

پرونده شرکت پیش‌ساخته و پرونده مشارکتی مربوط به آن، به گفته رشیدی، به صدور حکم و محکومیت شرکت انجامیده است. اما این حکم چگونه صادر شد؟
بر چه اساسی تقصیر شرکت اثبات شد؟ و مهم‌تر از همه، جبران خسارت چگونه و از چه محلّی قرار است اجرا شود؟
این پرسش‌ها نه کنجکاوی شخصی، که حق قانونی شوراست. سخنگوی شورا خواسته است جزئیات پرونده در کمیسیون حقوقی مطرح شود. ما هم می‌پرسیم، چرا اخبار این پرونده از مسیر رسانه و شورا نمی‌گذرد، اما در راهروهای پشت درهای بسته دست‌به‌دست می‌شود؟

* آیسان؛ پروژه ای به ارتفاع ابهام هایش

پروژه آیسان یکی از مصادیق روشن ابهام است. با نظر میراث فرهنگی، ارتفاع کاهش یافته است؛ اما پرسش کلیدی رشیدی این است: اکنون سهم شهرداری از این پروژه چیست و تغییرات صورت‌گرفته چه تأثیری بر سهم و حقوق شهرداری داشته است؟ آیا توافقی مبنی بر واگذاری آن صورت گرفته است؟ اگر چنین بوده متن توافق نامه چرا هنوز در اختیار اعضای شورا قرار نگرفته است؟ مفاد این تفاهم نامه چیست؟

*دلار ۱۷۰ هزار تومانی؛ وقتی تکذیب، مقدمه اقرار می‌شود

ماجرای فاینانس گلستان، نمونه‌ای درخشان از سبک مدیریت اطلاعات در شهرداری است، ابتدا موضوع مطرح می‌شود، سپس تکذیب می‌شود، و بعد یک مقام رسمی از وجود توافق یا پیشنهاد خبر می‌دهد.
رشیدی می‌گوید بانک ملت حدود ۳۰ میلیون دلار طلب دارد و پیشنهادی برای مذاکره درباره بازپرداخت با نرخ دلار ۱۷۰ هزار تومان مطرح شده است.
اگر چنین پیشنهادی روی میز است، شورا باید بداند قرار است با آن چه کند، پیش از آنکه در برابر عمل انجام‌شده قرار گیرد. تکذیب‌های سریع و اقرارهای دیرهنگام، اعتماد عمومی را نه یک‌بار، که هر بار کمی بیشتر می‌سوزانند. در گذشته هم تأکید شده بود که وضعیت پروژه‌های مورد اختلاف میان شهرداری و بانک شهر مشخص شود، کدام پرونده‌ها با توافق حل‌وفصل شده و چه مواردی همچنان باقی مانده است. این پرسش، امروز هم بی‌پاسخ است. و پرونده‌ای که بی‌پاسخ بماند، در سکوت بزرگ‌تر می‌شود. تا کی قرار است این پرونده در تاریکخانه شهرداری محبوس بماند؟
هیچ‌یک از این پرسش‌ها تازه نیست. تازه، اصرار بر تکرار آن‌هاست.
شهرداری تبریز در برابر افکار عمومی، اعضای شورا و رسانه‌های محلی، الگویی از عدم پاسخگویی را تثبیت کرده که نتیجه‌اش روشن است: پرونده‌های حقوقی مبهم، قراردادهای بی‌نتیجه، پروژه‌های بی‌توضیح و اعتمادی که روزبه‌روز نازک‌تر می‌شود.

ما مکلفیم این پرسش‌ها را بازنشر کنیم؛ با تیتر، با سند، با موشن‌گرافی، با گزارش  به هر طریقی که لازم باشد.
آقای شهردار، شهر منتظر است، البته اگر این پرسش ها باعث نشود که باز قهر کنید و صحن شورا را ترک کنید! انصاف نیست تبریز بزرگ با افرادی با روحیات بچه دبستانی مدیریت کنند، این اوج جفا در حق تبریز بزرگ است.

About Author