پله پله تا ملاقات خدا !

بقلم: وحید خدادادی

این روزها مصادف با سالگرد شهادت مردی است که آخرین پله ملاقاتش با خدا در نیمه شب ۱۳ دی ماه و در فرودگاه بغداد بود. مالک اشتر جهان اسلام از جمله امنیت آفرینانی بود که واقعیت عاشورا را در مکتب حسین(ع) با نمره عالی پاس کرد و بی ترید از عوامل اصلی و تاثیرگذار برهم زدن نظریه ای بود که پیشتر توسط هانتینگتون در کتاب معروف برخورد تمدنها و ایده خاورمیانه جدید مطرح شده بود. در روزگاری که اسلام داعشی با حمایت غرب و وهابیون منطقه سعی داشت تا تصویری آنارشیستی و خالدبن ولیدی از اسلام ارائه دهد، تمام رشته های آنان را پنبه کرد و آروزی امارت اسلامی را به دلشان گذاشت. بی تردید باید این اسوه مقاومت را مصداق دقیق أَشِدّاءُ عَلَى الكُفّارِ و رُحَماءُ بَينَهُم دانست. قطع یقین بایستی در تبیین ابعاد شخصیتی این چهره به یادماندنی و راز محبوبیت او تامل بیشتری کرد. این شیوه رفتاری بعدها به یک مکتب فکری و اخلاقی تبدیل شد که متاسفانه علی رغم همه ادعاها کمتر کسی به این مدل رفتاری تاسی و باور دارد. ماه های اخیر و حوادث رخ داده در داخل کشور جای خالی این مدل فکری و اخلاقی را به وضوح نشان داد و ایکاش برخی در این کشور کمی تا قسمتی فرزند حسن بودند!
با تفسیر جدیدی از مفهوم مقاومت، روح تازه‌ای به کالبد این فرهنگ و اندیشه استکبار ستیزی ملل ستمدیده جهان دمید و علی رغم چنین موفقیت هایی در عرصه تحولات منطقه در داخل هیچ گاه خود را محدود به یک جناح یا قشر سیاسی نکرد و سیل عظیم جمعیت عزادار در تهران که به واقع در کمتر باوری بگنجد و بیانگر مفهوم العزه لله و للرسول و للمومنین و.. چگوارای ایران در روزگار قحطی انسان‌های وارسته و خدوم و خودخواهی‌های تمام ناشدنی عده‌ای فرصت طلب و زیاده خواه و در دیاری که سلاطین اختلاس یکی پس از دیگری قارچ گونه سبز می شوند، برای تفکر داعشی مالک اشتر صفین بود و برای هموطنش تندیس خوبیها و در نهایت پدر امنیت خاورمیانه لقب سرباز را برگزید و همین نام بر مزار پاکش نقش بست چرا که قبل تر از فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدِینَ هر آن چه می باید را گرفته بود و دشمنانش هم از او به عنوان دشمنی قابل احترام یاد می کردند.
شخصیت متدینی که هیچ گاه آلوده به تحجر نشد و در مقابل نواندیشی های فکری اش به هیچ وجه در قواره تجدد مآبی قرار نگرفت. شخصیت کاریزماتیک محور مقاومت با تمام آوازه و جلال و جبروتی که در کشور و رسانه های بین المللی داشت، هیچ گاه به هیات غرور و تکبر برنیامد و می توان او را یکی از بارزترین سرمایه های اجتماعی بعد از انقلاب دانست. برخی ها هستند که وقتی در دنیا پایان می پذیرند تازه آغاز می شوند و تأثیرات ابدی بر پیرامون خود دارند و حاج قاسم را در دنیای افول سوپرمن ها باید از معدود انگشت شماران این رویه دانست. هر چند شاید او دیگر حضور فیزیکی در میان ما ندارد اما بی شک” ِلْحَقِّ دَوْلَةٌ، لِلْباطِلِ جَوْلَةٌ . طهارت منطقه از لوس وجود باطلین جز به تلاش او نبوده که بجا از پایان اقتدار این شجره خبیثه خبر داد.
شخصیت های کمی پیدا میشوند که دایره المعارف خوبیها باشند و این روش و منش می تواند الگویی باشد تا در این شرایط بغرنج با تانی و تامل بیشتری سخن بگوییم و تا می توانیم فرزند حسن باشیم! کمی متین تر، مودب تر و سنگین باشید، حاج قاسم گونه!

About Author